EEN BANK- EN BEDDENSYMFONIE

 

Ouverture – Fré en Maria

Hij maakte meubelen, zij kleren

en als de mensen kwamen voor een jas of kleed

dan zette zij een bankje buiten.

Je zou denken dat ze daar niet bij nadacht

maar ik denk dat ze dat wel deed:

Zo kwámen de mensen niet alleen, maar bleven.

Ze kwamen, bleven, bleven komen,

want waar je zitten mag daar kom je terug.

Met zicht op kerk en markt.

 

Andante – Jo en Toine

Je vulde je naam in en knipte de bon uit

die stuurde je op en dan kreeg je een boek

in het boek stond je bankstel, je bed of je stoel

die kruiste je aan en dat ging op de post

dan kwamen ze ‘t brengen, precies bij je thuis

je hoefde niet eens meteen te betalen

dat mocht in termijnen en dat deed je massaal

massale termijnen zijn zekere stromen

en zekere stromen zijn groei

groei gedijt bij participeren:

jij hebt een huis, ik heb de -raad,

jij het omhulsel, ik wat erin zit,

wat erin zit wordt jij en zo maak ik jou.

 

En daar gingen ze, de wagens van Morres

zwaar beladen met bedden en dressoirs

tafels, ladenkasten en commodes

bureaus en boekenrekken, lattenbodems,

dagkastjes, nachtkastjes

hele slaapkamerameubelementen

en lakens, en kleden, en lampen

voor op je bureau, aan het plafond

aan de wand of naast je bed

zodat je net nog voor het slapen gaan

wat in dat boek kon bladeren.

Met stoelen, poefs en driezitsbanken,

wandmeubels, zetels en fauteuils,

eettafels, leestafels, feesttafels,

taboeretjes en crapauds,

stereomeubels (dat zijn speciale kasten

voor je pick-up, je tuner en versterker,

met aparte verticale vakken

voor alle langspeelplaten die je had,

dat pastte mooi) Met mimi-sets

en opklapbedden, uitklaptafels,

klapstoelen, tapkasten, barmeubels,

glazenkasten, drankenkasten.

En bedden, bedden, bedden…

 

Scherzo – Andante moderato

Stel, honderttien jaar elke dag tien bedden,

dat zijn vierhonderdduizend-

zeshonderdvijfenzeventig bedden,

de schrikkelbedden meegeteld.

Dan heeft Morres ons zeseneenhalf miljoen uur slaap gegeven.

Maar slaap is niet het enige wat men in bedden doet.

Bij een gemiddelde van twee komma vijf kind per bed

– twijfelaars doen zeker mee:

ze zijn wel half maar tellen voor twee –

zijn er ruim een miljoen kinderen gekomen.

Zeker een miljoen mensen onder de zon,

wier leven op een bed van hier begon.

 

Rondo Allegro

En hoeveel huisgezinnen zou Morres

in al die jaren hebben mogen voeden?

Want je werkte hier in Hulst

óf bij een bank, óf in de bouw, óf bij Morres.

Ook dat konden die twee, daar, toen, toch niet vermoeden...

 

Want hij maakte meubelen, zij kleren

en de mensen komen, blijven komen, voor een kast of kleed.

Het bankje dat zij buiten zette

staat nu bij miljoenen binnen.

Dát vraagt chapeau en loftrompet,

want er zou hier nu niets,

ja misschien één oud bankje, maar meer ook niet geweest zijn

als zij dat eerste toen niet buiten had gezet.

 

 

 

 

Geschreven in opdracht van de firma Morres te Hulst, ter gelegenheid van haar 110-jarig bestaan en bij de Opening van de Jubileumexpositie aldaar voorgedragen.

© MMXIX – by Willem de Geus